Ontleden

Tags

, , , , ,

[Filmtrailer voor Slumdog Millionaire]

Trailers worden steeds uitgekiender in elkaar gezet. Elke minuut vergt aandacht, en elke seconde kost geld. Het is dus heel belangrijk dat er in een paar minuten een behoorlijk nauwkeurige impressie wordt gegeven van een film die de regisseur vaak met de grootste moeite in een paar uur heeft gestopt. Een goed voorbeeld hiervan is de trailer van Slumdog Millionaire.

De trailer opent met een kort overzicht van jury-selecties, een quote en het verleidelijke gezang van een Sirene, waarna we warm zijn gemaakt voor de daadwerkelijke opening. “Welcome to Who Wants To Be A Millionair-e-e!“, horen we, de aankondiging van een show die in tenminste tachtig landen op televisie is uitgezonden en een grote bekendheid geniet. De interesse is dan ook meteen gewekt. Meteen daarop wordt in een enkele korte shots onder begeleiding van een zogenaamde quizvraag meteen een samenvatting van het verhaal weergegeven. Jamal wint bijna de hoofdprijs. Hoe is dit hem gelukt? Het antwoord is ‘Destiny’, te vertalen als het lot, maar ook als bestemming, en beide vertalingen zijn op het verhaal van toepassing. De shots laten Jamal, de hoofdpersoon, zien, maar ook het meisje, die voor de romantiek zal zorgen, en rennende kinderen, een spannende verwijzing naar het begin van een avontuur. Deze drie shots worden vervolgens verder uitgelicht nadat de host van de quizshow vraagt of we er klaar voor zijn. Allereerst wordt geprobeerd met beelden de context te geven van Jamal’s aanwezigheid bij Who Wants to be a Millionaire?. Snelle beelden volgen elkaar op: we zien de kinderen weer, en gaan uit van een chronologisch overzicht. Een text-overlay geeft aan dat momenten uit Jamal’s leven de antwoorden bieden op de quizvragen. Ook het meisje, waar het allemaal om lijkt te gaan draaien komt weer in beeld. Verschillende shots van dezelfde personages op verschillende leeftijden worden subtiel achter elkaar geplaatst, waardoor we deze met elkaar zullen associëren. Om de aanwezigheid van romantiek nog duidelijker te benadrukken worden er flink wat quotes aangehaald die hieraan refereren. Het laatste aspect, het avontuur, wordt weergegeven met shots die eigenlijk nog te onduidelijk zijn om te begrijpen wat er gebeurt, maar in ieder geval wel de interesse weten te wekken. Daarnaast suggereren bewegende objecten, beelden van een rijdende trein en rennende mensen, dat het publiek net als de personages een lange reis zal gaan maken.

Ook de muziek is ingespeeld op de interpretatie van de gebeurtenissen en begint zoals aangegeven met een inleidend gezang. Vervolgens worden dreigende sound-effects en een klokje gebruikt om net als bij de echte Who Wants to be a Millionaire? de spanning op te wekken. Dit wordt vervolgens overgenomen door een vrolijk opslepend muziekje van The Ting Tings (Great DJ) die zingen over ‘…the girls…’ met beelden van het meisje, en ‘…the boys…’ met beelden van een jonge Jamal. Zwaardere romantische muziek neemt het vervolgens over, waarbij de beelden laten zien dat deze vrolijke romance niet vanzelf zal gaan. De beelden en de muziek eindigen vervolgens bij een romantisch shot van de jongen en het meisje die elkaar een kus geven, waardoor het einde van film eigenlijk al bekend is. Dit was misschien wel de grootste aantrekkingskracht van de film, maar waarschijnlijk ook de drievoudige spanningslaag die erin zat. Ten eerste de avonturen uit de jeugd van Jamal, ten tweede de vraag of het meisje Jamal bij Who Wants to be a Millionaire? zal gaan zien, en ten derde de intrinsieke spanning die deze quizshow met zich meebrengt.

[The Ting Tings - Great DJ]

Ollie – deel I

Tags

, ,

Zachtjes begon de wekker zijn tirade. Een nieuwe dag mocht gaan beginnen. Met een zucht zocht Ollie op de tast zijn mobiel om het elektronische gepriegel te sluimeren. Het was de zoveelste lange wintermorgen, die elk vanzelfsprekend onderscheid tussen nacht en ochtend deed vervagen. Het serene donker werd bruut verjaagd door de pijnlijke felheid van een 25 wattpeertje, dat een bedlampje voor het slapen gaan juist altijd zo zacht doet voorkomen. De vermoeide oogleden vielen wederom dicht en beschermden de gitzwarte pupillen die zich, nog rustig focussend, danig vergisten in de overvloed van licht dat hun domein trachtte binnen te dringen. Al imploderend halveerden zij schichtig hun aanwezigheid. Langzaam liet Ollie zijn ogen wennen aan de vertrouwde vormen en kleuren die zijn slaapkamer begon aan te nemen. Zuchtend gleed hij in zijn pantoffels en slofte naar de badkamer waar hij de warmte van zijn bed nog even vast kon houden onder een warme douche, die hem tegelijkertijd het gevoel moest geven alsof hij een nieuwe Ollie-verpakking had opengemaakt.

De koele morgen sloeg in zijn gezicht toen hij de afstand tussen zijn voordeur en zijn auto moest overbruggen. Hij zuchtte nog eens diep, ditmaal bewust, en genoot van de wolk waterdamp die hem voor ging door de droge winterlucht. De stilte buiten contrasteerde met de binnenshuiselijke rituelen die nog achter de deuren plaatsvonden. De mens vergat zijn dromen, wekte het kroost, verhief vandaag boven de eeuwigheid.

Terwijl Ollie in de auto wilde stappen viel hem iets op. Er zat iets onder de ruitenwisser. Een gevouwen briefje. Vast een of andere reclame, dacht hij. Maar dat was het niet. Er stond een adres op. Een adres dat hij nog niet eerder had gezien. Verbaasd, maar nieuwsgierig, pakte hij de kaart uit zijn dashboardkastje. Het adres bevond zich ergens in het noordelijke gedeelte van de stad en hij besloot het er maar op te wagen. Het was tenslotte toch maar een maandag en op dit moment greep Ollie elk excuus aan om niet naar zijn werk te hoeven komen.

De bewuste buurt was niet zo aangenaam, eerder sjofel, waardoor Ollie toch een beetje over zijn onderneming ging twijfelen. Het was een brede, vrij rustige straat, die echter werd ontsierd door dichtgetimmerde ramen en smakeloze graffiti. Langzaam rijdend kwam hij in de buurt van zijn adres, en hij parkeerde aan de overkant van de straat. Vanuit zijn auto besloot hij de buurt nog wat beter in zich op te nemen. Waarom moest hij hier zijn? Hij had verwacht dat het bewuste adres misschien een winkel of een café was, waar iemand met hem had willen afspreken, maar hier waren slechts oude, vervallen appartementgebouwen. Er liep bijna niemand op straat, hoewel het nog steeds spitsuur was. Hij tuurde naar de nummers aan de overkant, en hoe goed hij ook keek, hij kon zijn adres, nummer 164, niet vinden. Nog vreemder was het dat hij de nummers 162 en 166 wel had gevonden. Opeens werd er op zijn autoruit getikt. Ollie schrok, maar kalmeerde toen het slechts een kraai bleek te zijn. “Ksst!”, zei hij, en klopte tegen het raam. De kraai tikte echter met zijn snavel terug. “Wat wil je? Ik heb niks te eten voor je, dat heb ik zelf al op.” De kraai leek hem aan te kijken en vloog vervolgens naar de overkant van de straat, en landde precies bij de nummers 162 en 166. Oké, dacht Ollie, moet ik dan toch daar zijn? Hij stapte uit zijn auto en liep de straat over. [...]

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.