Tags
bijbel, getting even, midnight in paris, side effects, the complete prose, without feathers, woody allen
The Complete Prose by Woody Allen
My rating: 2 of 5 stars
Woody Allen schreef deze verhalen vrijwel allemaal voor het blad The New Yorker en daar zullen ze ook beter tot hun recht zijn gekomen dan in een boek. The Complete Prose is een bundeling van de drie boeken (Getting Even, Without Feathers en Side Effects) waarin al zijn verhalen al eerder waren gepubliceerd. Nadat ik in eerst instantie elk verhaal ging lezen maar sporadisch werd beloond met een goeie grap heb ik helaas door meerdere verhalen heen moeten bladeren. Slechts een paar verhalen zijn me bijgebleven, en die vond ik ook meteen hilarisch. Allen’s interpretatie van de Bijbel bijvoorbeeld in ‘The Scrolls’:
[...] And so he took Isaac to a certain place and prepared to sacrifice him but at the last minute the Lord stayed Abraham’s hand and said, “How could thou doest such a thing?”
And Abraham said, “But thou said-”
“Never mind what I said,” the Lord spake. “Doth thou listen to every crazy idea that comes thy way?” And Abraham grew ashamed. “Er-not really … no.”
“I jokingly suggest thou sacrifice Isaac and thou immediately runs out to do it.”
And Abraham fell to his knees, “See, I never know when you’re kidding.”
And the Lord thundered, “No sense of humor. I can’t believe it.”
“But doth this not prove I love thee, that I was willing to donate mine only son on thy whim?”
And the Lord said, “It proves that some men will follow any order no matter how asinine as long as it comes from a resonant, well-modulated voice.” [...]
Een ander goed verhaal ‘A Twenties Memory’ komt bekend voor als je recentelijk ‘A Midnight in Paris’ gezien hebt. De ontmoeting met beroemde personen uit de Westerse culturele wereld van de jaren twintig wordt hier beschreven. Op jacht in Afrika met Ernest Hemingway en op bezoek bij Pablo Picasso met Gertrude Stein:
[...] We laughed at [Picasso's] delightful notions, but toward the late 1930s, with fascism on the rise, there was very little to laught about. Both Gertude Stein and I examined Picasso’s newest works very carefully, and Gertrude Stein was of the opinion that “art, all art, is merely an expression of something.” Picasso disagreed and said, “Leave me alone. I was eating.” My own feelings were that Picasso was right. He had been eating.” [...]
Mijn oordeel over Woody Allen’s schrijven is niet heel positief, maar dat komt denk ik niet zozeer door Woody Allen maar eerder door mijzelf. Het feit dat al deze verhalen gepubliceerd werden in een weekblad geeft ook aan dat ze geschreven zijn voor een andere manier van lezen dan waar ik mijzelf op ingesteld had. Als je een dergelijk verhaal elke week even tussendoor mag lezen dan ben je daar zeker blij mee. Als je tientallen van zulke verhalen zoals ik achter elkaar gaat lezen dan worden alle kleine grapjes steeds minder waard. Uiteindelijk kijk ik gewoon liever naar zijn films.
